گزارش عکس:‌ جایی که بچه‌‌های آواره سوری می‌خوابند

  • syria_sleep_1
    این سومین روزی است که ایمان در بیمارستان سپری می‌کند. پسر دو ساله‌ای که همیشه شاد و شنگول بود، ذات‌الریه گرفته و سینه‌اش چرک کرده است. عکس از منگس ون‌من/رکس/شاتراستاک
  • syria_sleep_2
    رویای محمد ۱۳ ساله هنوز این است که روزی معمار شود، حتی حالا که روی تخت بیمارستان است. از حلب می‌آید، جایی که ساختمان مورد علاقه‌اش کاملا تخریب شده است. عکس از منگس ون‌من/رکس/شاتراستاک
  • syria_sleep_3
    در شهرش، دمشق، رالیای هفت ساله و رهف ۱۳ ساله مادر و برادرشان را با انفجار نارنجک از دست دادند. یک سالی است که در خیابان‌های بیروت می‌خوابند. جایی که با پدرشان به آنجا پناه برده‌اند. عکس از منگس ون‌من/رکس/شاتراستاک
  • syria_sleep_4
    امیر آواره به دنیا آمده است. اگر چه تقریبا دو سالش است اما مادرش می‌گوید تا حالا یک کلمه هم حرف نزده است. مادرش فکر می‌کند که او همان موقع که در رحم‌اش بود، دچار ترس و اضطراب شده است. عکس از منگس ون‌من/رکس/شاتراستاک
  • syria_sleep_5
    برای والای پنج ساله، خواب خاطرات حمله به شهرش حلب را زنده می‌کند. مادرش برایش با بالش دژی درست می‌کند تا دلش آرام بگیرد و بداند که دیگر نیازی نیست از آن کابوس بترسد.
  • syria_sleep_6
    در حالی که بزرگترها می‌کوشند از دست ماموران در مجارستان در بروند، احمد شش ساله روی چمن‌ها خوابیده است. بعد از آن که پدرش در شمال سوریه کشته شد، احمد با خانواده‌اش راه می‌رود و وسایل‌اش را خودش حمل می‌کند.
  • syria_sleep_7
    شام یک ساله در بغل مادرش خوابیده است، تنها در چند قدمی مرز بسته مجارستان. روز قبل، قطاری را از دست دادند که آوارگان را به اتریش می‌برد.
  • syria_sleep_8
    بمب خانه لامار را در بغداد خراب کرد، اما او اسباب‌بازی‌هایش را هنوز به یاد دارد. از راه ترکیه و با گذر از دریا خودش را با خانواده‌اش به مجارستان رسانده است و حالا روی ملافه‌ای در جنگلی سرد خوابیده است.
  • syria_sleep_9
    فرح دو ساله خانه و عشق‌اش را که فوتبال باشد، پشت سر گذاشته است. پدرش سعی می‌کند تا با هر چه دست‌اش می‌آید توپی بسازد تا عشق او به فوتبال را زنده نگه دارد.
  • syria_sleep_10
    مهدی یک سال و نیم‌اش است و تا حالا فقط جنگ و درگیری دیده است. در حالی که به خواب رفته، صدها پناه‌جو که دوروبرش هستند، با مرزبانان مجار سر و کله می‌زنند. وقتی بیدار شود می‌بیند که پلیس با گاز اشک‌آور و آب‌پاش‌های فشار قوی آوارگان را متفرق کرده است.

نشنال جئوگرافیک به تازگی گزارش عکسی منتشر کرده است از بچه‌های آواره سوری. آنچه این گزارش را متمایز می‌کند زاویه دید عکاس است که قصه کمتر روایت شده‌ای را برای به تصویر کشیدن انتخاب کرده است.

مثل نوشتن، در تهیه گزارش عکس هم روایت و قصه‌گویی نقش کلیدی دارد. قبل از این که بنویسید یا عکس بگیرید یا فیلم‌بردارید اول قصه‌ای برای گفتن پیدا کنید. گزارش نشنال جئوگرافیک را در این صفحه به فارسی بازسازی کرده‌ام تا ببینید توضیح عکس‌ها چه‌طور عکس‌ها را تکمیل می‌کند و چه‌طور این ده عکس به همراه توضیحات‌شان قصه بچه‌های آواره را تعریف می‌کنند.

این عکس‌ها همچنین با مقدمه کوتاهی از ملودی راول همراه شده است که کمک می‌کند تا با پیش‌زمینه‌ای کلی‌تر به تماشای عکس‌ها بنشینید.

مقدمه خانم راول:

بیشتر عکس‌هایی که از مهاجرت آوارگان در خاورمیانه دیده‌ایم، آشفتگی را نشان می‌دهد – جمعیتی انبوه سوار قایقی کوچک در میان موج‌های مدیترانه و صف و ازدحام جلوی مرزبانی‌ها و گاهی هم مردمی که ماموران با سلاح و ماشین‌های آب‌پاش دنبال‌شان گذاشته‌اند. در میان این قیل‌وقال، مگنس ون‌من نگاه دوربین‌اش را به لحظه‌ای آرام و ساکت دوخته است.

عکس‌هایی که او با عنوان «جایی که بچه‌ها می‌خوابند» گرفته رنج فردی آورگان خردسال را نشان می‌دهد. این پروژه به تازگی در بخش آدم‌ها/داستان مسابقه عکس جهان در سال ۲۰۱۶ – World Press Photo – سوم شد.

بنا بر آماری که یونیسف ارائه داده است، بیش از دو میلیون و چهارصد هزار کودک سوری آواره‌اند. این تقریبا بیش از نیمی از تعداد کل آوارگانی است که از سوریه فرار کرده‌اند و بسیاری دیگر هم به دلیل درگیری و فقر و قحطی از دیگر کشورهای خاورمیانه فرار کرده‌اند.

بیشتر این بچه‌ها بارشان روی دوش‌شان است و گاه مسافت‌های طولانی را یک‌ضرب راه می‌روند. بعضی دیگر با کارهای بدنی روزی‌رسان خانواده‌هایشان هستند. خیلی‌هایشان هم گرسنه و مریض‌اند. پدرومادرشان را از دست داده‌اند، همین‌طور خانه‌شان را و فرصت درس خواندن را. چنان‌که ون‌من به ما نشان می‌دهد، خیلی از این بچه‌ها آن‌ حداقلی را که ما قدرش را نمی‌دانیم، ندارند: حق خوابیدن در آرامش.

پاییز پارسال، در مصاحبه‌ای با سی‌ان ان، ون‌من گفت سیاست‌گذاری‌ها درباره مهاجران را سخت می‌شود فهمید. با این حال، این را هم گفت که، «اما فهمیدن این موضوع سخت نیست که بچه‌ها به جایی برای خوابیدن نیاز دارند.»

اصل گزارش را اینجا پیدا می‌کنید.

نظر دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *